جمعه ٠٣ آذر ١٣٩٦
اخبار > خود استنادی در آیینه ی اخلاق(1)


  چاپ        ارسال به دوست

خود استنادی در آیینه ی اخلاق

خود استنادی در آیینه ی اخلاق(1)

آپلود عکس

در جامعه ی علمی اعتقاد بر این است که استناد به مقالات چاپ شده در مجلات علمی (citation) بیانگر پویایی و توسعه ی علمی رشته مربوطه است.

ﺩﺭ ﺧﺼﻮﺹ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻻﺕ ﻭ ﺗﻮﻟﻴﺪﺍﺕ ﻋﻠﻤﻲ با ﭘﺪﻳﺪﻩ ای به نام "ﺧﻮﺩﺍﺳﺘﻨﺎﺩﻱ" مواجه هستیم.

✅ ﺷﮑﻞ ﺷﺎﻳﻊ ﺁﻥ ﺧﻮﺩﺍﺳﺘﻨﺎﺩﻱ  توﺳﻂ  ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﺛﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﻲ ﺍﻓﺘﺪ ﮐﻪ  ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻱ ﻳﮏ ﺍﺛﺮ ﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻱ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺍﻋﻢ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻟﻪ، ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ استناد کند.

✅ ﮔﺎﻫﻲ اوقات ﭘﻴﺶ می ﺁﻳﺪ ﮐﻪ "ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ ﻫﻤﮑﺎﺭ" ﻭ ﻧﻪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻱ ﺍﻭﻝ به ﻳﮏ ﺍﺛﺮ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ می ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺧﻮﺩﺍﺳﺘﻨﺎﺩﻱ ﭘﻨﻬﺎﻥ (Hidden citation) ﮔﻔﺘﻪ می ﺷﻮﺩ.

✅ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ ﺩﻭﻡ ﻳﮏ ﻣﺆﺳﺴﻪ ﻳﺎ ﻣﺮﮐﺰ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺗﻲ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻻﺕ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪﻩ ﻱ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺭﻓﺮﺍﻧﺲ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻻﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ.

✅ ﻣﺠﻼﺕ ﻋﻠﻤﻲ ﻧﻴﺰ به دو روش ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺍﺳﺘﻨﺎﺩﻱ ﻣﻲ ﺯﻧﻨﺪ.
 
درﺧﻮﺩﺍﺳﺘﻨﺎﺩﻱ ﺍﺟﺒﺎﺭﻱ ﺳﺮﺩﺑﻴﺮ ﻣﺠﻠﻪ ﺍﺯ  نویسنده مقاله می ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ در مقاله خود از مقالات ﺑﻪ ﭼﺎﭖ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺠﻠﻪ ﺑﻪ  ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﺭﺟﺎﻉ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ ﻭ ﮔﺎﻫﻲ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻳﮑﻲ ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻁ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﻱ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

در روش دیگر دو مجله توافقی انجام می دهند که هر مجله از مقالات به چاپ رسیده ی مجله دیگر در مقالات آتی خود استفاده کند که به آن استناد انباشته (Citation stacking) می گویند.

❓ﺣﺎﻝ ﺳﺆﺍﻝ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﻣﺮﺍﮐﺰ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺗﻲ ﻳﺎ ﻣﺠﻼﺕ ﻋﻠﻮﻡ ﭘﺰﺷﮑﻲ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺍﺳﺘﻨﺎﺩﻱ ﻣﻲ ﺯﻧﻨﺪ ﻭ ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩﺍﺳﺘﻨﺎﺩﻱ ﻋﻤﻠﻲ ﺍﺧﻼﻗﻲ است یا خیر؟

ادامه دارد...


١٦:٤٦ - 1396/02/22    /    شماره : ٤٩٠٠٣    /    تعداد نمایش : ٧٠


نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج